Maar hier, op die plek in jezelf, die warme, oranje plek middenin je buik, waar je helemaal bij jezelf bent, waar het rustig is en veilig, is een godsgeschenk.

Ik ben altijd zo verheugd als ik iemand kan meegeven en laten ervaren dat om bij die heerlijke warme plek te komen in jezelf, je eigenlijk helemaal niets moeilijks hoeft te leren. Het zit al in je, het is er al. Je moet er alleen weer contact mee gaan maken. Het contact dat je er als kind al mee had en dan valt alles ineens op z’n plek.

Je wordt gezonder, vitaler, het leven gaat soepeler. Je voelt weer ruimte in je hoofd en vertrouwen in het leven. Angsten verdwijnen op deze manier ook omdat je je weer aansluit op je levensenergie; het kanaal van veiligheid en kracht.

Vanuit deze plek zie je dingen weer in perspectief en creër je rust in onrustige situaties en omgevingen. Een ieder die deze plek al eens heeft ervaren, weet waar ik het over heb en hoe dat voelt. En tegen een ieder die het contact met deze innerlijke bron van warmte en rust en vertrouwen nog niet heeft weten te herstellen zou ik zeggen; ga er weer eens naar terug. Zoek deze plek in je lichaam weer eens op en leer jezelf aan daar te verblijven, zodat je je weer veilig en zelfverzekerd gaat voelen. Dit kan door middel van bijvoorbeeld meditatie en fysieke aanraking. Als magnetiseur vind ik het altijd een feestje mensen daarbij te helpen. Soms heb je even wat extra begeleiding nodig om die plek weer te vinden en handvatten om van daaruit je leven verder te gaan leiden.

Het is eigenlijk zo simpel. Toch verliezen mensen snel het contact met deze bron van harmonie in zichzelf, doordat ze zich vaak nog te gemakkelijk af laten leiden door uiterlijke vertoning, oppervlakkigheden en verwachtingen en oordelen van buitenaf die ze zich inmiddels hebben eigen gemaakt. Het grijpen naar maatschappelijke- en sociale verwachtingen. Het gevoel alsmaar beter te moeten, meer te moeten, meer te presteren. Zich vergelijken met de ander. Het gevoel hebben achter te blijven of juist voorop te (moeten) lopen. Allemaal signalen van uit contact zijn met je bron en een leven in onrust leiden.

Waarom zou je dat nog langer doen? Je krijgt er fysieke klachten door, vermoeidheid, het gevoel dat het nooit goed genoeg is of nooit zal lukken, haast, gejaagd gedrag, druk in je hoofd, op je schouders, angsten en onzekerheid. . . en waarom?

Het leven is volgens mij niet bedoeld om het jezelf zo moeilijk te maken. Het leven is volgens mij bedoeld om te leren en te groeien, juist vanuit zelfbehoud en zelfrespect. Juist door dichtbij jezelf te leren blijven en goed onderscheid te leren maken tussen wat (wie) jou een goed gevoel geeft en wat (wie) energie vreet en je uitput blijf je in je kracht staan, blijf je gezond en vitaal en juist daardoor kun je weer zoveel voor de mensen in je omgeving doen.

Volg de weg van harmonie, van balans. Het geeft je rust en kracht en van daaruit bereik je ook het snelst waar je in je hart naar verlangt. En wij maar denken dat je daar hard voor moet vechten. Het vechten houdt je juist uit balans en houdt je doel van je af. Nee, stop met vechten en ga terug naar harmonie, naar vrede in jezelf. En die vrede in jezelf zal zo’n positieve weerslag hebben op jouw totale zijn, je leven en je omgeving dat je in de spiraal omhoog terecht komt en je steeds meer mooie dingen zult gaan aantrekken. En daardoor ook weer uitstralen op anderen.

Stop met rennen.
Stop met vechten.
Keer terug naar je bron en het leven wordt jouw persoonlijke feestje waar jij zelf de ballonnen op kunt hangen en aangenaam verrast zult worden over wie en wat er allemaal op jouw feestje zal verschijnen.

En als ik je ergens mee kan helpen om jouw feestje helemaal jou te maken, met liefde.

Veel plezier en go for it !

Je probeert zo hard je bewoonster duidelijk te maken dat het zo niet langer kan. Dat ze zo niet langer moet leven. Je probeert haar richting te geven, te sturen, af te dwingen, dat ze bepaalde dingen juist gaat laten in haar leven en andere zaken juist meer gaat toelaten.

En ze luistert maar niet !

Met zalfjes, tabletten, smeersels probeert ze je te onderdrukken, uit te bannen.
Ze wil jou niet voelen.
Ze wil niet horen wat jij te zeggen hebt.
Ze wil de verandering niet aan.
Ze durft het niet.

Maar waarom niet?

Jeuk is een teken van onrust, van disbalans. Dat iets van binnen niet helemaal lekker zit. Van alsmaar door willen gaan, de symptomen willen onderdrukken om vanuit wilskracht en onbewust misschien wel vanuit angst maar dezelfde keuzes te blijven maken, dezelfde patronen te blijven herhalen.

Jeuk is onrust die eruit wil. Het brandt, het snijdt, het jeukt, het iriiteert.
Hoe veelzijdig ben jij jeuk?

Hoeveel manieren heb jij niet tot je beschikking om de aandacht van je bewoonster te vragen?

Wat is je doel?

Vertel de mensen eens wat jouw doel is, dan kunnen ze je beter leren begrijpen.
Vertel ze dat je rust wilt.
Vertel ze dat ze te druk zijn, in hun hoofd en in hun activiteiten.
Vertel ze over jouw verlangen naar innerlijke rust, balans en meditatie.
Acceptatie. Zelfliefde.

En vertel ze dan ook dat ze zo zullen opknappen als ze jou als richtingaanwijzer zouden gebruiken in plaats van maar continu bezig zijn jou de kop in te drukken.

Arme jeuk. Je hebt een slechte naam, je bent gehaat. Terwijl je intentie goed is, je verlangen niets anders dan rust en geluk, harmonie voor de bewoner van het lijf waarin jij optreedt. Op moet treden omdat het zo niet langer gaat.

Konden ze jouw essentie maar zien, begrijpen, herkennen en waarderen. Maar daar sta je dan. Eenzaam aan de kant. Weggeschopt, weggesmeerd, maar nog altijd onder de oppervlakte aanwezig. Want jij laat je niet wegsmeren, jij laat je niet onderdrukken. Jij hebt een taak en die neem je heel serieus.
Jij hebt de taak de bewoonster van dat lijf de richting op te sturen van harmonie, rust en (zelf)vertrouwen.
En je bent een kanjer, want je houdt niet op totdat je doel is bereikt.

Ook al word je uitgekotst, jij laat je niet van jouw taak weerhouden. Wat een trouwe bondgenoot ben jij eigenlijk voor al die mensen die door jou te ervaren de kans krijgen in een snel tempo het leven te gaan leiden dat ze écht willen leiden en alle overige ballast in de vorm van negatieve acties, emoties, overtuigingen en ervaringen overboord te gooien.

Je doet goed werk. En ik hoop dat mensen hun kans grijpen.
Ik heb daar ook wel vertrouwen in, want één ding weet ik zeker: Jij geeft niet op!

Bij een gezonde energiebalans neem je schone, gezonde, vitale energie op uit de lucht, je omgeving, voeding etc en voer je negatieve energie (afvalstoffen) weer af. Een gezonde doorstroming bestaat uit de juiste hoeveelheid opname en juiste hoeveelheid afscheiding (doorvoer).

Wat is er nou gebeurd bij pijnklachten en andere fysieke ongemakken?
De geest is continu in beweging, leeft zijn leven, maakt dingen mee en interpreteert deze vanuit zijn eigen ervaringen, oordeel en visie.
Al deze oordelen, visies en ervaringen bouwen aan het totaalbeeld van de geest.
Op het moment dat de geest iets als negatief of onprettig ervaart (zoals bijvoorbeeld afwijzing, druk, angst, verdriet, stress, tekort aan liefde waardoor het zichzelf gaat overcompenseren etc.) dan blokkeert het onbewust ergens de energiestroom in het lichaam.
De adem stokt en wordt oppervlakkig, spieren spannen zich en de energiestroom wordt onderbroken. Er ontstaan ophopingen en tekorten en de balans raakt zoek.

Eenmalig is dit natuurlijk geen enkel probleem. Twee of drie keer ook niet. Het lichaam heeft een zelfherstellend vermogen meegekregen en zodra de geest van de schrik, frustratie, stress of verdriet bekomen is, zakt de ademhaling weer, ontspannen de spieren, wordt het hoofd weer rustig en het lijf weer zacht en ruim.
Echter, als deze manier van reageren van de geest en het lichaam een patroon wordt, dan ontstaan er (chronische) problemen.

Het lichaam is niets anders dan een geprogrammeerd instrument. Levend welliswaar en in staat zichzelf te ontwikkelen, herstellen en verbeteren, maar als de geest daar geen gebruik van maakt of weet te maken en het alsmaar dezelfde patronen, gedachten, acties in zijn/haar leven blijft herhalen, zegt het lichaam op een gegeven moment: “Zo, en nu is het genoeg geweest!”

 Het zet de hakken in het zand en hoopt daarmee de bewoner/bewoonster (de geest dus) te dwingen tot zelfreflectie en te leren luisteren naar de boodschap die het lichaam afgeeft.
Dát is het punt waarop er zich fysieke klachten gaan voordoen en ook zullen aanhouden.
En dát is ook vaak het moment waarop de bewoner/bewoonster vervolgens de strijd aan gaat met zijn/haar lichaam. Want hier hebben we geen zin in!
En zo ontstaat de bekende vicieuze cirkel en beland je van de regen in de drup.

Het lichaam wordt gezien als een last, alsof het niet meer functioneert, het tegenwerkt, in de weg staat en de bewoner/bewoonster in de steek laat.
Terwijl het in feite andersom is. De bewoner/bewoonster heeft keer na keer (onbewust) zijn/haar lichaam in de steek gelaten, verwaarloosd, genegeerd of overvraagd en het lijf heeft er genoeg van.
Niet om dwars te liggen. Niet om jou te pesten. En niet omdat het niet meer wil werken. Maar simpelweg omdat het op deze manier niet verder kan en niet goed meer kan functioneren!

Het is jammer, begrijpelijk doch jammer, dat als wij mensen op dat punt zijn aanbeland, dat wij ons lijf als boosdoener zien (“hier heb ik toch niet om gevraagd?”) en wij ons als slachtoffer opstellen (“dit heb ik niet verdiend”, “waarom overkomt mij dit nou”, “stom lijf”) en de verantwoordelijkheid zo snel mogelijk uit handen willen geven aan artsen en specialisten.
(“Zij zijn er immers toch voor om ons beter te maken? Ik heb daar niet voor gestudeerd’).

Leven we in zo’n wegwerp maatschappij?
Als iets niet meer voldoet, kopen we het liefst direct weer een andere, een betere, mooiere, gezondere. . .
Helaas komen we hier onszelf tegen. Ons lichaam is namelijk het enige vervoersmiddel dat we meekrijgen om ons leven hier op aarde te ervaren. . . Misschien dat we er wat zuiniger op zouden mogen zijn. . .

Hoe ga jij om met een kind dat ziek is en pijn heeft?
Word je daar ook boos op?
Schreeuw je daar ook tegen dat het niet voldoet, dat het jou in de steek laat, dat het gewoon niet moet zeuren en door moet gaan?

Ik hoop het niet, maar als jouw antwoord hierop een ja is, dan zou je je eens af kunnen vragen wat daarvan het effect zal zijn op dat kind. En wat de gevolgen zouden zijn voor zijn/haar fysieke en emotionele ontwikkeling op de langere termijn.

Ik denk dat iedere weldenkende geest alleen al bij het beeld van een ziek kind met pijn gevoelens krijgt van het willen koesteren, verzorgen en het rust, aandacht, warmte en vertrouwen geven. Het geven wat het nodig heeft om te herstellen.
Als jij als deze weldenkende geest deze aanpak eens zou vergelijken met de manier waarop jij op jouw fysieke klachten, pijn, ziekte, ongemakken reageert. . . wat merk je dan op?
Is er misschien iets dat anders zou kunnen?

De reden dat ik me ben gaan specialiseren in (chronische) pijn- en andere fysieke klachten, is omdat ik uit ervaring weet hoe het proces in elkaar zit. Ik heb op mijn 24^e het hele proces van ziek worden, ziek zijn, vechten, strijden, de wanhoop, frustratie, de berg opklimmen, er vervolgens weer afpletteren en dat 5 jaar lang zelf mogen doorlopen. En geloof me, het woordje ‘mogen’ is nog steeds best lastig om in deze positieve context te plaatsen. Want wat is het een strijd geweest.

Nu, op mijn 37^e jaar kijk ik er echter op terug en pluk ik al enkele jaren de vruchten van mijn ontwikkeling van toen.
Ja, ik dacht een aantal keren helemaal weg te zakken en nooit meer boven te komen.
De inzichten, de leiding van mijn gidsen en het vertrouwen dat ik van mensen om me heen heb mogen ontvangen, hebben gemaakt dat mijn leven een wending van 100 graden kreeg en ik nu al een aantal jaren mijn gave, deskundigheid, mijn kennis, visie en ervaringen kan en mag inzetten voor een ieder die te kampen heeft met fysieke klachten.

Als ik er uit heb kunnen komen, kan jij dat ook.
En met liefde wil ik jou een helpende hand uitreiken.
Samen op zoek naar het volgende puzzelstukje en jouw lijf te helpen herstellen, zodat jij weer gezond en vitaal in het leven kan staan.
Geloof me. . . het is de moeite waard.

Wat ik voor jou kan doen als magnetiseur is enerzijds een directe fysieke en energetische behandeling van je klachten. Ik zorg ervoor dat negatieve energie, blokkades worden afgevoerd, weggehaald, en dat tekorten in je lijf worden aangevuld. De plekken in jouw lichaam die (chronisch) uitgeput of overbelast zijn en daardoor de doorstroming van de van nature vitale energie blokkeren behandel ik intensief en vaak meerdere malen.
Mensen ervaren dit vaak als ontspannen en voelen tijdens de behandeling en/of daarna tintelingen, warmte of juist koude. “Ruimte, los, bevrijding, hoop, rust, verlichting, vertrouwen, kracht en steviger”, zijn ook vaak woorden die ik na afloop van cliënten teruggekoppeld krijg.

Anderzijds is een essentieel onderdeel van de sessie met jou de puzzelstukjes in elkaar leggen m.b.t. hoe de klachten kunnen zijn ontstaan, waar het mee te maken kan hebben en wat je zou kunnen doen/veranderen in jouw eigen manier van denken, voelen, leven en handelen om jouw lijf weer de optimale steun te bieden en het te helpen zichzelf weer te herstellen.

Ik heb me gespecialiseerd in pijnklachten. Waarom? Heel simpel, omdat ik heb ervaren dat het me goed lukt de pijn met mijn handen te bewerken wat vaak lijdt tot verlichting en heling. Daarbij heb ik er gewoon ontzettend veel plezier in en ben ik erg gepassioneerd over het werk dat ik doe. Het geeft me heel veel voldoening bij mensen die zulke zware fysieke klachten hebben een stuk verlichting en/of genezing te kunnen bieden. Mooier werk bestaat toch niet?

Alhoewel ik heldervoelend ben en ik werk met gidsen, is het niet nodig voor jou om hier affiniteit mee te hebben. Het gaat ten slotte om het resultaat dat we boeken d.m.v. de sessies.
Ik sta met beide benen op de grond, heb een nuchtere instelling en ben erg pragmatisch en resultaatgericht ingesteld. Het enige dat ik nodig heb van jou om je te kunnen helpen is een open houding en jouw bereidheid om jezelf te gaan helpen.

Je zult zien dat de rest dan vanzelf gaat.